عوامل مؤثر بر عملكرد شغلي كاركنان نيروي انتظامي جمهوري اسلامي ايران

زمينه و هدف: عملكرد شغلي، كنشي سازماني و نهادي است و به مفهوم بازدهي و اثربخشي يا برآيند شغلي در يك سازمان اطلاق مي‌شود. عملكرد شغلي سازماني تحت تأثير هنجار شغلي، سرمايۀ درون و برون گروهي، اعتماد سازماني و روابط اجتماعي در يك مجموعه قرار مي گيرد و آثار آن خلاقيت، نوآوري و شكوفايي سازماني است. بر اين اساس، هدف پژوهش حاضر، تبيين عوامل مؤثر بر عملكرد شغلي كاركنان نيروي انتظامي جمهوري اسلامي ايران است.روش: شيوه اجراي پژوهش فراتحليل كمّي است. هدف اين روش، انسجام‌بخشي، مرور نظام‌مند و يكدست‌سازي مطالعات انجام شده در يك حوزۀ معين پژوهشي است. جامعۀ آماري آن 43 پژوهش است كه 32 نمونه سند پژوهشي با هدف تركيب و شناسايي ميزان تأثير آن انتخاب شدند.يافته‌ها: يافته‌هاي تحليلي پژوهش حاكي از اين است كه عملكرد شغلي كاركنان ناجا به‌عنوان متغير وابسته اصلي تأثيرپذير از عوامل سازماني، اخلاقي، شغلي، رواني، سرمايۀ اجتماعي است و درمجموع اين متغيرها توانسته‌اند (297/0=Effect size، 485/13 = Z و 000/0= sig) عملكرد شغلي كاركنان ناجا را تبيين كنند.نتيجه‌گيري: باتوجه به يافته هاي به دست آمده مي توان چنين استنباط كرد كه ارتقاي عملكرد شغلي كاركنان و نيروي انساني در نيروي انتظامي تحت تأثير شش مؤلفه بيان شده مي‌تواند به بهبود و توسعۀ مجموعه نهادي پليس كمك كند.