برساخت مدل زمينه‌اي تجربه‌ رسيدن به خودكشي در ميان زنان خودكشي‌كننده‌ شهر كرمانشاه

خودكشي طي چند دهه‌ گذشته در جهان و ايران روند افزايشي داشته است. در ايران هرچند آمار خودكشي نسبت به ميانگين جهاني پايين‌تر است؛ ولي در برخي استان‌ها ازجمله كرمانشاه ميزان آن به‌ويژه در ميان زنان بسيار بالاست. هدف اصلي اين مقاله برساخت مدلي از فرايند تجربه‌ رسيدن به خودكشي در نظام معنايي زنان شهر كرمانشاه است. اين پژوهش با رويكرد كيفي و روش نظريه‌ زمينه‌اي انجام ‌شده است. اطلاعات ميداني از طريق مصاحبه‌هاي عميق با چهارده تن از زنان خودكشي‌كننده به‌ دست‌آمده است. بر اساس نتايج پژوهش، تجربه‌ رسيدن به خودكشي در زندگي زنان اقدام‌كننده، يك تجربه‌ متقابل و معنادار است. اين تجربه در مسير شكل‌گيري طي مراحل آشنايي، دروني شدن ايده‌ خودكشي و اقدام شكل مي‌گيرد. تراكم آرزوهاي برآورده‌نشده، احساس محروميت و سرخوردگي، ناكامي در تكميل هويت زندگي، گسست در تعامل با ديگران و احساس زندگي تنگ‌دامنه مهم‌ترين دلايل خودكشي هستند. رويدادهاي مرتبط با جنسيت و ناموس‌مداري و نقش افراد تعديل‌گر مهم‌ترين شرايط مداخله‌گر در تجربه‌ خودكشي هستند. منطقه‌ برزخي با ويژگي پيچيدگي و ابهام، زمينه‌ شكل‌دهنده‌ تجربه‌ رسيدن به خودكشي است و زنان طي اين تجربه با به‌كارگيري راهبرد‌هايي مانند كنش نمايشي، كنش وقفي و كنش اعتراضي واكنش نشان مي‌دهند.