رابطه هوش زيباشناسي و بهزيستي روان‌شناختي با ميانجي‌گري حساسيت زيباشناسي

بهزيستي يكي از سازه‌هايي است كه در روان‌شناسي مثبت‌نگر به‌طورجدي موردتوجه قرار گرفته است. احتمال مي‍رود كه حساسيت نسبت به زيبايي‍هاي پيرامون و درك آنها مي‍تواند بر سلامت و بهزيستي افراد تأثير بگذارد. ازاين‌رو، هدف اين مقاله بررسي رابطه هوش زيباشناسي و بهزيستي رواني با ميانجي‌گري حساسيت زيباشناسي در دانشجويان است. روش پژوهش همبستگي با كمك مدل‌يابي معادلات ساختاري است و جامعهٔ آماري همه دانشجويان دانشگاه بوعلي سينا در سال تحصيلي 99-1398 هستند كه 384 تن با روش نمونه‌گيري خوشه‌اي تصادفي از ميان آنان انتخاب شد. ابزار استفاده شده در اين پژوهش شامل مقياس بهزيستي ريف (2002)، مقياس هوش زيباشناسي رشيد و همكاران (1396) و مقياس حساسيت زيباشناسي عبدالملكي (1392) است. نتايج معادلات ساختاري نشان داد كه هوش زيباشناسي و حساسيت زيباشناسي بر بهزيستي روان‌شناختي اثر مستقيم و معناداري دارند. همچنين، هوش زيباشناسي نيز بر حساسيت زيباشناسي اثر مستقيم و معناداري دارد. نتايج روابط غيرمستقيم نشان داد كه هوش زيباشناسي با ميانجي‌گري حساسيت زيباشناسي بر بهزيستي روان‌شناختي اثر معناداري دارد. بر اساس نتايج مي‍توان گفت كه درك زيبايي‍ها و حساسيت نسبت به زيبايي‍هاي پيرامون بر بهزيستي روان‌شناختي افراد تأثير مثبتي دارد. ازاين‌رو، با تدوين برنامه‍‌هايي جهت آموزش و تقويت زيبا‍شناسي افراد، مي‍توان انتظار بهبود بهزيستي رواني آنان را داشت.