اثر پذيري مطالعات بين المللي قدرت از برداشت «رابطه محور »

به رغم گسترش حوزه‌ي مطالعاتي قدرت به عنوان يكي از كليدي‌‌ترين مفاهيم علوم اجتماعي و بويژه در روابط بين الملل ، دامنه‌ي ابهام در اين زمينه كماكان گسترده بوده ؛ و شايد به همين دليل تعابير « مجادله‌آميز» و « مناقشه‌انگيز» به عنوان ابتدائي‌ترين ويژگي‌هاي قدرت مورد توجه اكثريت تحليلگران قرار داشته است. شرايط ياد شده از ابعاد مختلف قابل تأمل است ؛ بخصوص از بعد برداشت‌هاي گوناگوني كه نسبت به ماهيت، كار‌كرد و عناصر سازنده‌ي اين مقوله و نيز چگونگي پيوند‌بخشي ميان دو جزء محوري آن يعني« منابع» و «كنترل آثار و نتايج» ، شكل گرفته. در هر صورت، بر مبناي اين مفروض كه هر نوع برداشت از قدرت ، تأثير مستقيمي در فرايند« مفهومي‌سازي سياست‌جهاني » داشته؛ در اين نوشتار جهت‌گيري تحليلي بر چگونگي اثربخشي « برداشت‌رابطه‌اي » به عنوان رويكردي چند‌بعدي و مولد، بر مطالعات‌بين‌المللي‌قدرت تمركز دارد. پرسش‌اصلي اينكه : در چارچوب روند تحول‌پذيري ادبيات‌بين‌الملليقدرت« برداشت رابطه‌محور» چگونه تأثير‌گذار بوده است؟در پاسخ ، فرضيه‌ي مورد‌نظر عبارتست از اينكه: در چار‌چوب ادبيات‌بينالمللي‌قدرت، برداشت «رابطه‌محور»(قدرت‌به) زمينه‌ي شكل‌گيري و تقويت نگرشي چند‌بعدي به قدرت را در قالب رويكردهاي «گونه‌شناسي چهار‌وجهي» ، « نظم‌هاي جهاني و تمدن‌ها» و « حكمراني‌جهاني» فراهم آورده است. روش پژوهش مورد نظر نيز توضيحي – تبييني است.