باشندگي و مكان مندي تحليل روايت زندگي بِشر حافي در تذكرة الاولياء

توجه به مكان به‌مثابه امري اصيل و مفهوم طبيعي در تفكر يونان باستان با تلقي از مكان به‌مثابه امري انتزاعي، ممتد، كمي و قابل‌اندازه‌گيري در انديشۀ مدرنْ مفاهيم، نتايج و صورت‌بندي‌هاي متفاوتي را رقم زده است. با كمرنگ شدن گوهر مكان و حقيقت سكني گزيدن در ساحت انديشۀ مدرن، مارتين هيدگر با ديدني كردن مكان و توجه به حقيقت مكان، به مفاهيم و اصطلاحاتِ درجهانبودگي دازاين، باشندگي، سكني گزيني و مكان مندي او پرداخته است. به تعبير هيدگر ما «باشندگانيم»؛ دازايني ماهيتاً مكان مند، در جهاني مكان مند. جستار حاضر با توجه به گوهر و حقيقت مكان در انديشۀ هيدگر به تحليل و بازخواني روايت بِشر حافي در تذكرةالاولياء پرداخته است و با تأكيد بر اين مهم كه هست مندي دازاين در گرو موقعيت مندي اوست، به تحليل موقعيتي كه در «يك روز»، «در راهي» براي بشر حافي اتفاق مي‌افتد، مي‌پردازد و نشان مي‌دهد كه چگونه انتخاب و موضع‌گيري بشر حافي نسبت به يك اتفاق ساده و عادي، آن اتفاق را از آنِ بشر حافي مي‌كند (رويدادِ از آنِ خودكننده) و امكان هاي پيش رويش را گسترش مي‌دهد. در پس اين رويداد، بشر حافي در يك پيام قدسي فراخوانده مي‌شود و او در «راه» كه به‌ظاهر محل گذشتن و عبور كردن است، به امنيت و آسودگي مي رسد. در آن مي‌باشد و سكني مي‌گزيند و اين باشيدن، زمينه‌ساز وحدت چهارگانه‌/ حضرات اربعۀ آسمان، زمين، ميرايان و ايزدان مي‌شود. زيستن و هستن بشر حافي در راه، با شدن و صيرورت محقق مي شود و او در راه به باشندگي و آرامش مي‌رسد.