تبيين تجربه‌هاي پرستاران از مكانيسم‌هاي سازگاري به‌كار رفته در مواجهه با كوويد-19: مطالعه كيفي

مقدمه و اهداف: به‌كارگيري روش‌هاي سازگاري مناسب براي كاهش اثرات مخرب جسماني و رواني تنش در زمان پاندمي ضروري به‌نظر مي‌رسد. اين مطالعه با هدف تبيين تجربيات پرستاران از روش‌هاي سازگاري با تنش در طي پاندمي كوويد 19 انجام شد. روش كار: اين مطالعه مبتني بر رويكرد كيفي و از نوع پديدارشناسي تفسيري است. در اين پژوهش با استفاده از روش نمونه‌گيري هدفمند،پرستاران شاغل در بيمارستان‌هاي وابسته به دانشگاه علوم پزشكي تهران، از طريق مصاحبه‌هاي عميق، فردي و نيمه‌ساختاريافته، تجربه‌هاي خود را به اشتراك گذاشتند. متن مصاحبه‌هاي ضبط شده پس از مكتوب‌سازي، بر اساس رويكرد ديكلمن و با نرم‌افزار MAXQDA 12 تجزيه و تحليل شدند. يافته‌ها: مشاركت‌كنندگان شامل 9 نفر پرستار (6 زن و 3 مرد) با ميانگين ±انحراف معيار سني5.3 ± 45 سال بودند. نتايج آناليز داده‌ها، به‌صورت 4 طبقه اصلي و 15 زير طبقه، تعيين و براساس ماهيت، به‌صـورت مفهـومي نام‌گذاري گرديد. طبقه‌هاي اصلي پژوهش در 4 طبقـه اصلي خودحمايتي، در پناه خانواده، چتر حمايتي بيمارستان و حمايت جامعه در دو سوي بي‌نهايت جاي گرفتند. نتيجه‌گيري: شركت‌كنندگان براي مقابله با استرس و اضطراب، راه‌كارهاي مختلف مقابله‌اي را تمرين و تجربه كردند. در كنار مكانيسم‌هاي فردي، پرستاران از منابع حمايتي ديگري چون خانواده و محيط كار و اجتماع نيز مدد جسته‌اند. با توجه به‌تجربه‌هاي پرستاران مشاركت‌كننده در پژوهش، آموزش روش‌هاي سازگاري با تنش‌ها به كاركنان به‌ويژه در زمان بحران‌هايي همانند پاندمي كوويد 19 توصيه مي‌شود.