تأثير عوامل شخصي و سازماني بر نگرش نسبت به نوآوري مشترك به منظور توسعه خدمات جديد در صنعت بانكداري

امروزه بانك‌ ها و موسسات مالي صنعت بانكداري يكي از صنايع مهم خدماتي، براي حضور در صحنه رقابت نيازمند نوآوري‌هايي قابل توجه است. هدف پژوهش حاضر بررسي تأثير عوامل شخصي و سازماني بر نگرش مشتري نسبت به نوآوري مشترك و عملكرد توسعه خدمات جديد در صنعت بانكداري است. جامعه آماري شامل بانك‌هاي خصوصي و دولتي شهر اردبيل (بانك‌هاي صادرات، ملي، مسكن، كشاورزي، تجارت، ملت، سپه، پاسارگاد، پارسيان، شهر، سامان و آينده) و نمونه آماري شامل مشتريان و كاركنان اين بانك‌ها است. حجم نمونه بر اساس فرمول كوكران برابر با 384 نفر به دست آمد و به منظور انتخاب پاسخ‌دهندگان نيز از روش در دسترس (مراجعه حضوري به شعب) استفاده شد. اندازه‌گيري متغيرها با استفاده از پرسشنامه استاندارد انجام گرفت. به منظور تجزيه و تحليل داده‌ها نيز از مدل معادلات ساختاري با به كارگيري نرم‌افزار ليزرل استفاده شد. نتايج حاصل نشان داد كه عوامل شخصي (شامل انگيزه‌هاي مالي، اجتماعي، دانشي و داخلي) و عوامل سازماني (شامل فرهنگ سازماني، ارتباطات سازماني، منابع سازماني و ساختار سازماني) تأثيري مثبت و معنادار بر نگرش نسبت به نوآوري مشترك دارند. نگرش نسبت به نوآوري مشترك نيز تأثيري مثبت و معنادار بر عملكرد توسعه خدمات جديد دارد. در نهايت، تجربه قبلي نوآوري مشترك رابطه بين عوامل شخصي و عوامل سازماني با نگرش نسبت به نوآوري مشترك را تعديل مي‌ كند.