ايرادات قابل طرح در برابر اسناد تجاري در حقوق ايران با نگرشي بر كنوانسيون هاي بين المللي

اسناد براتي از اصول و قواعدي همچون «اصل عدم استماع ايرادات» و «وصف تجريدي» تبعيت مي‌كنند. عليرغم اهميت فراوان اين اصول اكثر حقوقدانان به بررسي اجمالي آن‌ها پرداخته‌اند و برخي نيز با توجه به فقه و اصول حاكم بر حقوق مدني سعي در تفسير و توضيح آن داشته‌اند؛ همين امر موجب سوالات و ابهام‌هاي زيادي گشته است. در اين پژوهش، براي پاسخ به سوال‌هاي طرح‌ شده ،از روش‌هاي توصيفي و تحليلي و نيز روش‌هاي تبييني و استنتاجي بهره برده‌ايم و اين نتيجه حاصل شد كه اصل عدم استماع ايرادات، علاوه بر ايرادات رابطهي پايه، لازم است در خصوص ايرادات معامله‌ي براتي هم اعمال شود. بهعلاوه، به اين نكته اشاره كرديم كه استثنائات هريك از اين موارد متفاوت از ديگري است؛ زيرا در حالي كه دارنده بلاواسطه و همچنين دارنده فاقد حسن نيت تنها استثناهاي وارده بر اصل مذكور در خصوص رابطه پايه هستند، استثناهاي اين اصل در خصوص ايرادات معامله‌ي براتي را مي‌‌توان به دو بخش تقسيم كرد: يك بخش كه منجر به زوال مطلق تعهدِ متعهد و بخش ديگركه موجب زوال نسبي تعهد مي‌شود.