نقش ميانجيگر خودهاي ممكن در رابطه بين چشم انداز زمان با اضطراب امتحان دانش آموزان

هدف: هدف پژوهش حاضر تعيين نقش ميانجيگر خودهاي ممكن در رابطه بين چشم انداز زمان با اضطراب امتحان دانش آموزان بود. روش: روش پژوهش توصيفي از نوع مدليابي معادلات ساختاري و جامعه آماري پژوهش حاضر شامل تمام دانش آموزان مقطع متوسطه دوم شهر تهران بود كه در سال تحصيلي 99-98 مشغول به تحصيل بودند كه از ميان آن ها 255 دانش آموز به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند. ابزارهاي پژوهش شامل اضطراب امتحان ساراسون و همكاران (1958)؛ توازن خودهاي ممكن زادشير و همكاران (1399) و سياهه چشم انداز زمان زيمباردو و بويد (1999) بود. براي تحليل داده ها از روش مدليابي معادلات ساختاري استفاده شد. يافته ها: در پژوهش حاضر ضريب مسير غيرمستقيم بين چشم اندازهاي آينده (0.01 p، 0.176=β)، حال لذت‌گرا (0.01 p، 0.179=β) و گذشته مثبت (0.01 p، 0.076=β) با اضطراب امتحان منفي و در سطح 0.01 معنادار بود. ضريب مسير غيرمستقيم بين چشم انداز گذشته منفي با اضطراب امتحان (0.01 p، 0.053=β) مثبت و در سطح 0.01 معنادار بود. نتيجه گيري: به نظر مي رسد چشم انداز زمان موجب مي شود فرد براي اهداف بلند مدت خود برنامه ريزي كند، اين طرح ريزي موجب افزايش تفكر اميدوارانه، داشتن منابع مقابله اي كافي و كارآمد براي تفكر هدفمند و آشنايي با مسيرهاي لازم براي رسيدن به اهداف، مي شود كه در نهايت موجب شده دانش آموز اضطراب امتحان را تجربه نكند.