نقش واسطه‌اي دشواري‌هاي تنظيم هيجاني و اجتناب تجربي در رابطه بين سازوكارهاي دفاعي و افكار خودكشي در نوجوانان

هدف: هدف پژوهش حاضر تعيين نقش واسطه‌ اي اجتناب تجربي و دشواري‌ هاي تنظيم هيجان در رابطه بين سازوكارهاي دفاعي با افكار خودكشي نوجوانان بود. روش: پژوهش از نوع توصيفي همبستگي و جامعه آماري اين پژوهش شامل تمام نوجوانان شهر كرج در پاييز سال 1398 بود كه از ميان آن ها به روش نمونه گيري در دسترس از مناطق آموزشي 3 و 7، 270 نوجوان 15 تا 18 سال (125 پسر و 143 دختر) انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه سازوكارهاي دفاعي40 آندروز و همكاران (۱۹93) (DSQ40)؛ پرسشنامه دشواري در تنظيم هيجان گراتز و روئمر (2004) (ERDS)؛ پرسشنامه اجتناب تجربي چندبعدي گراتز و همكاران (2011) (MEAQ) و مقياس شناخت‌هاي خودكشي رود و همكاران (2010) (SCS) بود. براي تحليل داده‌ ها از روش مدل‌يابي معادلات ساختاري استفاده شد. يافته ‌ها: در پژوهش حاضر رابطه مستقيم رابطه مستقيم سازوكارهاي پخته (0.348=β، 0.001=P) و ناپخته (0.440=β، 0.001=P) با افكار خودكشي معنادار بود. رابطه مستقيم اجتناب تجربي با افكار خودكشي معنادار بود (0.224=β، 0.001=P). رابطه مستقيم دشواري تنظيم هيجان با افكار خودكشي معنادار بود (0.439=β، 0.001=P). رابطه غيرمستقيم سازوكارهاي دفاعي پخته با افكار خودكشي معنادار بود (0.295=β، 0.001=P). رابطه غيرمستقيم سازوكارهاي دفاعي ناپخته با افكار خودكشي معنادار بود (0.314=β، 0.001=P). نتيجه‌ گيري: براساس نتايج حاصل از پژوهش حاضر پيشنهاد مي ‌شود در درمان نوجوانان خودكشي‌ گرا سازوكارهاي دفاعي، اجتناب تجربي و راهبردهاي تنظيم هيجان در آنها مدنظر قرار گيرد.