الگوي ساختاري پيش‌بيني سرزندگي تحصيلي، بازيگوشي روان‎شناختي و جهت‌گيري زندگي بر اساس خودناتوان‌سازي با ميانجي‌گري هوش زيباشناسي در دانش‌آموزان نوجوانان

پژوهش حاضر با هدف پيش بيني سرزندگي تحصيلي، بازيگوشي روان‎شناختي و جهت‎گيري زندگي دانش آموزان نوجوان بر اساس خودناتوان سازي با ميانجي گري هوش زيباشناسي انجام شد. جامعۀ آماري شامل دانش‎آموزان دوره متوسطه شهرستان پلدختر در سال تحصيلي 96-1397 به تعداد 3990 نفر بود. بر اساس جدول كرجسي و مورگان، 350 نفر به عنوان نمونه در نظر گرفته شد. افراد نمونه بر اساس روش نمونه گيري تصادفي مرحله اي انتخاب گرديد. پرسشنامه خودناتوان سازي جونز و رودولف، رزندگي تحصيلي دهقاني‎زاده و همكاران، هوش زيباشناسي رشيد و مهدوي، جهت‎گيري زندگي شيير و كارور و بازيگوشي روان‌شناختي شن و همكاران مورد استفاده قرار گرفت. داده ها با استفاده از نرم‎افزار SPSS21 و AMOS22 تحليل شد. يافته هاي پژوهش نشان داد كه تأثير خودناتوان‎سازي بر هوش زيباشناسي، سرزندگي تحصيلي، بازيگوشي روان‌شناختي و جهت گيري زندگي منفي و معنادار بود و تأثير ميانجي گرانۀ هوش زيباشناسي بر سرزندگي تحصيلي و بازيگوشي روان‌شناختي مثبت و معنادار، ولي بر جهت‎گيري زندگي معنادار نبود. در نتيجه، در فضاي مدرسه، تكيه بر هوش زيباشناسي و بهره گيري از درك زيبايي هاي جهان پيرامون در نوجوانان مي‎تواند زمينۀ كاهش اثرات زيان بار خودناتوان سازي و پديدايي پيامدهاي مثبت تحصيلي را فراهم سازد.