موريس بلانشو و مسأله زمان؛ بر اساس واكاوي رمان توما، ظلمت

Maurice Blanchot and the Problem of Time: an analysis of the novel Thomas, L'obscur

مسأله نسبت ميان زمان و ادبيات از ديرباز مورد توجه و موضوع بحث متفكران مختلف بوده است. يكي از نويسندگاني كه مي‌توان اين نسبت را از حيث فلسفي در آثار داستاني او جستجو كرد، داستان‌نويس، منتقد و متفكر معاصر فرانسوي، موريس بلانشو است. هدف مقاله حاضر پرداختن به همين نسبت در آثار بلانشو است. مطالعه دقيق آثار داستاني او سير تطوري را نشان مي‌دهد كه در وهله نخست، در فهم فلسفي او از مسأله زمان به وجود آمده و سپس تلاش پيوسته او را در به چالش كشيدن آراي انديشمندان ديگر نمايان مي‌كند. به نظر مي‌رسد همين امر بلانشو را به سوي صورت‌بندي تازه‌اي از مفهوم زمان سوق مي‌دهد كه ترسيم آن نيازمند يافتن ردّ و اثر به جا مانده از يافته‌ها، تعاريف و مباحثي است كه در گفت‌و‌گوي بي‌پايان او با ديگر نويسندگان و انديشمندان (مخصوصا با انديشه دوست و همراه معاصرش امانوئل لويناس)، متجلي گشته است.

The question of the relationship between time and literature has long been the subject of discussions by various thinkers and philosophers. One of the contemporary writers whose works manifestly presents such as the French writer and thinker, Maurice Blanchot. The purpose of the present paper is to examine this relationship in Blanchot's works. A careful study of his fiction reveals the evolution that took place, in the first place, in his understanding of the question of time, and secondly in his continual attempt to challenge the views of other thinkers on the same subject, an attempt which has seemingly led Blanchot to a new formulation of the concept of time. An elaboration on this requires tracing the idea back to the definitions and discussions found among his endless dialogues with the other contemporary writers and thinkers (especially with his famous friend Emmanuel Levinas).