الگو و روش هاي رشد اخلاقي در سنين كودكي از ديدگاه نهج البلاغه

گستردگى اخلاق و بيان رفتار عقلانى در آموزه هاى نهج البلاغه قابل انكار نيست، بى شك تأثير غير قابل انكار اخلاق در رسيدن به هدف اديان و خاصه دين اسلام كه تكامل و در نهايت تقرب انسان به خدا است، انگيزه اصلى اين گستردگى مى باشد. اين مقاله با رويكرد تحليلي و توصيفي و با هدف بررسي الگوي رشد اخلاقي در سنين كودكي در ميان آموزه هاى نهج البلاغه پرداخته است. اخلاق اساسي ترين و مهم ترين چيزي است كه در زندگي فردي و اجتماعي رخ مي نمايد، و بي گمان به همه چيز زندگي رنگ مي زند و جهت مي دهد. امام علي (ع) تنها چيزي را كه قائل است بايد بر آن ايستاد و تعصّب ورزيد و از آن عدول نكرد، اخلاق است. براي موجوداتي كه در طريق تغيير، تحول، رشد و تكامل هستند معمولاً موسم مناسبي وجود دارد كه در آن به بهترين و مناسبترين رشد خود ميرسند و آثار مورد انتظار از آنها تجلي مييابد موسم مناسب تربيت، در اوايل زندگي يعني دوره كودكي، آنگاه كه فرزند هنوز قلبي آسماني و بي آلايش دارد. اصل «محبت و تكريم» به عنوان زمينه‌اى براى برقرارى ارتباط با كودكان همچنان‌كه اصل « روش الگويي» در كنار محبت هرگز مغفول واقع نشده است. اصل « تذكر»، «اعتدال» و « تشويق » «عبرت گيري» و «تربيت عملي» از ديگر اصول روش هاي رشد اخلاقي در سيره حضرت علي (ع) به شمار مى‌رود. به نظر مي‌رسد، در حوزة تعليم و تربيت يكي از مهم‌ترين، تأثيرگذارترين و در عين حال، دشوارترين مباحث، رشد اخلاقي و اخلاقي بارآوردن كودكان است. از اين‌رو، پرداختن به مباحث مربوط به اخلاق و به تبع آن رشد اخلاقي از جايگاه رفيعي برخوردار است.