ارزيابي ظرفيت برد منابع آب در شرايط تغيير اقليم با استفاده از رويكرد شبيه‌سازي – بهينه‌سازي؛ مطالعه موردي: حوضه آبريز طشك – بختگان

امروزه منابع آب به عنوان يكي از بحراني‌ترين منابع طبيعي و مسئله آب به عنوان يكي از جدي‌ترين چالش‌هاي جامعه بشري قرن 21 تبديل شده است. مفهوم ظرفيت برد منابع آب جهت پاسخگويي به اين نگراني‌ها و استفاده بهينه از منابع آب ايجاد شده است. در مطالعه‏ي حاضر تلاش شده با استفاده از رويكرد شبيه‏سازي – بيهنه‌سازي، ظرفيت برد منابع آب در يك حوضه پايلوت با در نظرگيري مؤلفه‏هاي اقتصادي، زيست‏محيطي و منابع آبي در دوره‏ تاريخي (2014 – 1985) و در شرايط تغيير اقليم (2045 – 2015) مورد بررسي قرار گيرد. در اين راستا از ابزار ارزيابي آب و خاك (SWAT) و الگوريتم ژنتيك استفاده شده است. به منظور ارزيابي تغيير اقليم در اين مطالعه از خروجي‌هاي سه مدل گردش عمومي جو تحت سناريوهاي RCP 2.6, 4.5, 8.5، استفاده شده‏ است. نتايج بيانگر اين است كه توانايي پشتيباني منابع آب به واسطه‏ي نوسانات اقليمي و تغيير اقليم در دوره مورد بررسي (2045 – 1985) روند نزولي داشته است. از طرف ديگر بارگذاري بر منابع آبي به واسطه‏ي افزايش سطح زير كشت افزايش يافته است. كاهش توانايي پشتيباني منابع آب در كنار افزايش بارگذاري بر منابع آب سبب وارد شدن آسيب‌هاي جدي به منابع آب و محيط‌زيست حوضه شده است از اين ميان مي‌توان به خشك شدن كامل درياچه‌هاي حوضه اشاره كرد. در راستاي مصرف متناسب با ظرفيت برد تحت بدبينانه‏ترين و خوش‏بينانه‏ترين سناريو در شرايط تغيير اقليم با شرايط مديريت فعلي حوضه، نياز به كاهش درآمد ناخالص بخش كشاورزي به ترتيب با مقادير 44/44 و 30 درصد مي‏ باشد.