گنگ بودن ارجاع و تعهد هستي‌شناختي در فلسفه كواين

Scientific Realism and Anti-realism in Quine’s Philosophy

در اين مقاله به رابطة كل‌گرايي كواين و مسائل هستي‌شناختي پرداخته مي‌شود. مسئله اين است كه تجربه‌گرايي در مقابل هويات مشاهده ناپذير علمي چه موضعي مي‌توان اتخاذ كند. در ابتدا نقد كواين به راه‌حل كارناپ، يعني جدا كردن پرسش‌هاي خارج از نظريه از پرسش‌هاي دروني نظريه بيان مي‌شود. سپس مفهومِ تعهد هستي شناختيِ كواين بيان مي‌شود كه بيان مي‌كند امكان مرزكشي قاطع ميان پرسش‌هاي بيروني و دروني وجود ندارد، زيرا تمايز پيشين كارناپ ميان صدق‌هاي تحليلي و تركيبي به لحاظ معرفت‌شناختي قابل دفاع نيست. در ادامه با بيان تز «گنگ بودن ارجاع» و «معرفت‌شناسي طبيعي‌شده» نشان مي‌دهيم كه به ظاهر تعارضي ميان آراء كواين وجود دارد. در نهايت نتيجه مي‌گيريم حتي با پذيرش عدم تعارض، باز هم دفاع كواين از واقع‌گرايي از نقد مصون نيست.

In this essay, we try to address a fundamental issue in the philosophy of science, namely the conflict between realism and antirealism in Quine's philosophy. There seems to be an inner tension in his views on the question of the reality of unobservable entities or reference of theoretical terms. In order to refute his seemingly inconsistent position, we first begin with the concept of ontological commitment, which he formulated in contrast to the position of his teacher, Carnap. In the following, by expressing the thesis of "the inscrutability of reference" and "naturalized epistemology", we show that there seems to be a conflict between Quine's views. In the end, even with the acceptance of non-conflict, Quine's defense of realism is still not immune to criticism.