فمينيسم در ايران ( بررسي جامعه‌شناختي فمينيسم ايراني؛ نمونۀ مورد مطالعه: قرۃالعين)

فرض اصلي اين پژوهش بر بنيان وجود مؤلفه هاي مشترك ميان اهداف قرۃالعين در چارچوب جنبش بابيه با اهداف فمينيسم غربي استوار است. پرسش هاي اساسي عبارتند از اين­كه: آيا كنش­هاي قرۃالعين با هدف ايجاد موقعيت هاي برابر ميان زنان و مردان، احقاق حقوق زنان و تلاش براي مرتفع كردن تبعيض هاي ساختاري عليه آنان، واجد مؤلفه هاي اوليه اي از جنبش فمينيسم غربي بوده است يا خير؟ و در صورت هم­سويي اين جنبش با همتاهاي خارجي، چه عناصر مشتركي در نگرش زنِ معترض ايراني با فمينيسم غربي ديده مي­شود؟. اين موضوع در پارادايم كيفي، با روش اسنادي و با انتخاب نمونۀ هدفمند در مقطع كوتاهي از عهد قاجاريه، و با تمركز بر جنبش بابيه به عنوان فرامتن مطالعه شده است. هم چنين مروري كوتاه بر ره يافت كلان فمينيسم و ديدگاه فوكويي در تبارشناسي تجربۀ پلِبِيَني، تحليل تئوريكي آن را پوشش مي دهند. نتايج گواهي مي كنند كه پاسخ ِ هر دو پرسشِ پژوهش مثبت است؛ با تأكيد پژوهشگر بر اين رويكرد كه هيچ نشانه اي دالِّ بر وجود ارتباطِ بدون واسطه ميان نمونۀ انتخابي با فمينيسم غربي و نگرش معطوف به تئوري ِتوطئه مفروض نيست و نگاه پژوهشگر به اين جنبش، به سان پديده­اي طبيعي، معلولِ شرايط، علل تاريخي و جامعوي مختص جامعۀ ايران است.