تبيين فلسفي عرفاني الگوي انسان كبير در نظريه ولايت فقيه امام خميني رضوان الله عليه

امام خميني در كنار فقاهت خود شخصيت بي‌نظيري در علوم فلسفه و عرفان داشتند لذا نمي توان در منظومه فكري ايشان ديدگاه هاي فلسفي و عرفاني امام خميني را ناديده گرفت، در حقيقت انديشه عرفاني امام بستر و زمينه ساز انديشه فقه سياسي ايشان بوده است. از منظر امام خميني بين ولايت انسان كامل و ولايت فقيه يك نوع تناسب و هماهنگي است كه در دوران غيبت امامت سياسي انسان كامل، در ولايت فقيه تجلي و تبلور يافته است. تشريعات وارد شده در دين اسلام، ريشه در تكوين و عالم حقيقت دارد و رسيدن به سر و باطن حقايق اسلام تنها ميسور انسان كامل است. از آنجا كه ولايت فقيه شأني از شئون ولايت مطلقه انسان كامل است؛ اراده هاي جامعه را در جهت اراده انسان كامل تفسير نموده است و تئوري ولايت فقيه، ظهور و تجلي ولايت انسان كامل در حوزه اجتماعي و سياسي در دوران غيبت مي باشد. اين مقاله در صدد تبيين و اثبات اين مسئله مي‌باشد كه بن‌مايه‌هاي فلسفي و عرفاني امام زمينه‌ساز و ظهور انديشه فقهي امام (تئوري انديشه ولايت فقيه) است.