اثربخشي سايكودرام بر سلامت روان و شادكامي دانش آموزان دختر مقطع متوسطه اول شهر شيراز

فاقد عنوان لاتين

اين پژوهش با هدف بررسي اثربخشي روش نمايش گري بر سلامت رواني و شادكامي دانش آموزان مقطع متوسطه اول شهر شيراز انجام شد. روش پژوهش نيمه آزمايشي از نوع طرح پيش آزمون - پس آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش شامل كليه دانش آموزان دختر دوره متوسطه اول پايه هشتم ناحيه 4 شهر شيراز در سال تحصيلي 1399-1398 بود. براي تعيين حجم نمونه 30 نفر دانش آموزان مدرسه پسرانه «اورياد»، با استفاده از روش نمونه گيري در دسترس انتخاب، و به صورت تصادفي در گروه هاي گواه و آزمايشي گمارده شدند (گروه آزمايش: 15 نفر/ گروه گواه: 15 نفر). ابزار پژوهش پرسشنامه هاي پرسشنامه سلامت عمومي (GHQ، 1972) و پرسشنامه شادكامي آكسفورد هيلز و آرجيل (2002، فرم كودك) بود. براي تحليل داده ها در سطح توصيفي از ميانگين و انحراف استاندارد و در سطح استنباطي از آزمون تحليل كوواريانس تك متغيري و چند متغيري استفاده شد. نتايج تحليل كورايانس نشان داد كه نمايش درماني (سايكودرام) بر سلامت روان و شادكامي دانش آموزان مقطع متوسطه اول موثر بوده است (0/01>p) ؛ به عبارت ديگر نمايش درماني باعث افزايش ميزان سلامت رواني و شادكامي دانش آموزان شده است. ميزان تاثير درمان بر بر سلامت رواني 0/78 و شادكامي 0/88 بود.

فاقد چكيده لاتين