تحليل جنسيتي سياست گذاري آموزش در ايران پساانقلاب

Gender Analysis of Education Policy in Post- Revolutionary Iran

هدف اين مقاله شناسايي رويكردهاي جنسيتي حاكم بر مجموعه سياست‌هاي آموزش عمومي و عالي بعد از انقلاب اسلامي با استفاده ازرويكرد تحليل جنسيتي و روش تحليل محتواي كيفي است. نتايج مطالعه نشان مي‌دهد كه رويكردهاي جنسيتي مختلفي در حوزه آموزش از رويكرد تفاوت محور و دوست‌دار خانواده تا رويكرد تشابه‌ در قدرت‌بخشي و به عبارتي رويكرد جنسيتي دوست‌دار زنان در سياست‌ها قابل شناسايي است. در سياست‌گذاري آموزش عمومي جريان رويكردها از تمايز حداكثر به تشابه حداكثري و تمايز كمتر تحت تأثير گفتمان حاكم بر جامعه و برآيند آن در گفتمان حاكم بر سياست‌گذاري بوده است. اما در حوزه آموزش عالي به سبب ارتباط آن با اشتغال و تقسيم‌بندي‌هاي تمايز محور جنسيتي اين حوزه، رويكرد جنسيتي بر مديريت جنسيتي فضاي آموزشي مبتني بوده است، اما اين رويكرد نيز تحت تأثير تحولات گفتمان حاكم بر جامعه تعديل يافته است.

This paper aims to explore the dominant gender discourses in education policies after Islamic Revolution of Iran using a gender analysis approach and qualitative content analysis method. The results shows that, different gender approaches in the field of education can be identified from the difference-oriented and family-friendly approach to the similarity approach in empowerment, or the gender-friendly approach of women in politics. In public education policies and under the influence of the prevailing discourse in society, policies have shifted from a maximum differentiation approach to a maximum similarity. But in higher education, due to the relationship between education and employment, gender management of disciplines has been done, But this approach has also been modified by the prevailing discourse in society.