انتخاب بهينه سيستم پايداري به منظور بهسازي تونل هاي راه آهن

در آستانه گذشت يك قرن از احداث راه­آهن سراسري در ايران، هنوز مسير­هايي وجود دارد كه از زمان افتتاح به همان صورت بهره­برداري مي­شود؛ تونل­ها بخش مهمي از اين مسيرهاي استراتژيك را تشكيل مي­دهند كه نيازمند بررسي جامع و سيستماتيك هستند. پژوهش حاضر به منظور انتخاب بهينه طرح بهسازي و تقويت تونل­هاي قديمي انجام شده است. محور راه‌آهن تهران جنوب به عنوان مورد مطالعاتي اين تحقيق انتخاب و پس از بررسي اين مسير، تونل شماره 68 (تونل كشور) با توجه به تفاوت در تنوع خصوصيات ژئومكانيكي به عنوان نمونه شاهد انتخاب شد. اين تونل توسط مطالعات ژئوتكتونيكي به عمل آمده توسط نرم افزار عددي FLAC­3D مدلسازي شد و بحراني ترين مقطع براي مطالعه تأثير اضافه كردن سيستم­هاي نگهداري متداول بر ايمني تونل مورد بررسي قرار گرفت. به منظور بررسي ايمني، تنها مطالعات روي بخش بحراني به نحوي انجام شد كه 47 سيستم نگهداري در نرم افزار FLAC­3D شبيه سازي و تحليل به منظور بررسي ضريب ايمني انجام شد. در مرحله بعدي هزينه اجراي هر كدام ازسيستم ­هاي نگهداري محاسبه و عوامل «قابليت اجرا» و «زمان نصب و عدم تعارض با بهره برداري» توسط نظر خبرگان به صورت كمي معين و به صورت چند متغيره توسط مدل­ فازي تاپسيس بهينه سازي شد.