بررسي تاثير خود‌استنادي بر شاخص اچ اعضاي هيئت علمي 5 دانشگاه برتر مهندسي ايران

سابقه و هدف: خوداستنادي زماني اتفاق مي‫افتد كه نويسنده به آثار علمي قبلي خود، استناد مي‫كند. هدف اين پژوهش، بررسي تأثير خوداستنادي بر شاخص اچ اعضاي هيئت علمي ۵ دانشگاه برتر مهندسي ايران بر اساس پايگاه اسكوپوس است. مواد و روش‌ها: پژوهش حاضر از نوع كاربردي بوده و با استفاده از روش علم‌سنجي انجام شده است. جامعه آماري شامل ۳۰۳ نفر از اعضاي هيئت علمي دانشگاه‌هاي شريف، اميركبير، صنعتي اصفهان، علم و صنعت و نوشيرواني بابل داراي شاخص اچ بالاي ۲۰ در اسكوپوس در بين سال‌هاي ۲۰۱۹۲۰۱۵ بودند. تحليل داده‌ها با نرم‌افزار اكسل و SPSS ۱۹ انجام شد و از آزمون همبستگي اسپيرمن براي تعيين رابطه بين متغيرها استفاده شد. يافته‌ها: يافته‫ها نشان داد كه اعضاي هيئت علمي رشته‌هاي مكانيك، مواد و مهندسي شيمي به‌ترتيب با داشتن تعداد ۱۳۷۶، ۱۲۴۸، ۱۱۷۶ مقاله قبل از حذف خوداستنادي، داراي بيشترين شاخص ‌اچ بوده‌اند و بعد از حذف خود‌استنادي همين رشته‌ها به‌ترتيب با داشتن تعداد ۱۲۷۱، ۱۱۸۳ و ۱۰۸۷ مقاله داراي شاخص اچ بالا بوده‌اند. بعد از حذف خوداستنادي رشته شيمي با ۱۱۲ واحد كاهش، بيشترين و كمترين تغيير مربوط به رشته معماري با ۲ واحد كاهش در شاخص ‌اچ است. بيشترين تأثير شاخص ‌اچ بعد از حذف خوداستنادي‌ها مربوط به دانشگاه نوشيرواني بابل و كمترين تأثير مربوط به دانشگاه صنعتي شريف بوده است. همچنين مشخص شد كه بين خوداستنادي اعضاي هيئت علمي و تعداد مقالات آن ‌ها رابطه معناداري وجود دارد. نتيجه‌گيري: نتايج حاصل از بررسي نشان داد كه خوداستنادي در دانشگاه صنعتي شريف كمترين و در دانشگاه نوشيرواني بابل بيشترين تأثير را به مقدار اچ اعضاي هيئت علمي داشته است.