پيشيني‌انگاري و خوريسموس افلاطوني در خاستگاه تمايز هستي‌شناختيِ هايدگر

در اين نوشتار كوشيده مي‌شود با پيگيريِ نقد خوريسموس افلاطوني به انديشة متأخر هايدگر، نشان داده شود كه تمايز، تقدم و تعاليِ رويدادِ روشنگاه يا خودِ وجود نسبت به وجودِ موجود و فهم وجود، به مثابة خاستگاه تمايز هستي‌شناختي، چه ضرورتي برحسب مسألة پديدارشناسي، يعني امكان ظهور و پديداريِ پديدار دارد. اين ضرورت از سه منظر، نخست با تفسير تمايز و تقدمِ روشنگاه، ذيل جايگاه امر پيشينيِ پديدارشناختي در انديشة متقدم و متأخر هايدگر و رجوع او به نظرية يادآوري افلاطون بررسي مي‌شود؛ سپس با بررسي تفسير هايدگر از نظرية ايده‌ها و به ويژه، ايدة خير افلاطون در سه دورة فكري هايدگر، جدايي و تعاليِ روشنگاه از وجود و ظهور، و بر اين اساس، سرانجام پوشيدگي و دسترس‌ناپذيريِ روشنگاه در پيوند عميق آن با تمثيل خورشيد و غار افلاطون نشان داده مي‌شود، پيوندي كه بايد آن را در تقابل با موضعِ خودِ هايدگر متأخر دربارة آموزة حقيقت افلاطون، برجسته ساخت.