تحليل پراكنش فضايي خدمات عمومي شهري از ديدگاه عدالت اجتماعي در ساختار فضايي كلان‌شهر تبريز

ساختار فضايي شهرها با تمامي ابعاد اقتصادي، اجتماعي و محيطي خود، فراهم كننده چرخه حيات شهروندان شهرها هستند. سوء مديريت شهري منجر به توسعه نامتوازن فضاهاي شهري و توزيع نامناسب زيرساخت‌ها در شهر و بخصوص در كلان‌شهرها مي‌شود كه نتيجه نهايي آن تضعيف حقوق شهروندان در دسترسي مناسب به خدمات مي‌شود. پژوهش با هدف ارزيابي و تحليل نحوه‌ي توزيع خدمات عمومي شهري از ديدگاه عدالت اجتماعي در ساختار فضايي كلان‌شهر تبريز انجام شده است. پژوهش حاضر از نظر هدف، نظري – كاربردي و از لحاظ ماهيت و روش مطالعه، توصيفي – تحليلي مي‌باشد. اطلاعات مورد نياز نيز به دو صورت كتابخانه‌اي و ميداني به دست آمده است. تجزيه‌وتحليل داده‌هاي پژوهش نشان داد كه مناطق 6 و 8 داراي بالاترين امتياز و مناطق 5 و 4 امتياز پايين‌تري دارند. همچنين تحليل داده‌ها با استفاده از مدل‌هاي ويكور، تاپسيس و پرومته منجر به تغيير اولويت مناطق مختلف از نظر معيارهاي عدالت اجتماعي گرديد و براي رفع اختلاف موجود بين مناطق از روش ادغام كاپلند استفاده شد. با توجه به يافته‌هاي پژوهش مي‌توان گفت كه كسب امتياز زياد برخي از مناطق ناشي از كاركرد اقتصادي و تجاري آن‌ها بوده است و اين امر ضرورت توجه به تمامي ابعاد بهداشتي، فضاي سبز، آموزش، تجهيزات و تأسيسات شهري را نيز ضروري مي‌كند تا كميت و كيفيت دسترسي به شاخص‌هاي عدالت اجتماعي در مناطق شهري تبريز تقويت گردد.