اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر دلزدگي زناشويي، ناگويي خلقي و كيفيت زندگي زنان آسيب ديده از خيانت زناشويي

هدف: هدف اين پژوهش تعيين اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر ناگويي خلقي، دلزدگي زناشويي و كيفيت زندگي زنان آسيب‌ديده از خيانت زناشويي بود. روش پژوهش: اين پژوهش از نوع نيمه تجربي با طرح پيش‌آزمونپس‌آزمون با گروه گواه و پيگيري يك‌ماهه و جامعه آماري زنان خيانت ديده و مراجعه كننده به مراكز مشاوره شهر مشهد بود كه از اين بين 20 زن به روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش (10 زن) و گواه (10 زن) جايگزين شدند. ابزارهاي پژوهش پرسشنامه‌هاي ناگويي خلقي تورنتو بگبي و همكاران (1994)، دلزدگي زناشويي پاينز (1996) و كيفيت زندگي وار و همكاران (1993) بود. گروه آزمايش تحت مداخله درمان مبتني بر پذيرش و تعهد ايفرت و همكاران (2009) به مدت دوازده جلسه قرار گرفت؛ داده‌ها با استفاده از واريانس اندازه‌هاي مكرر تحليل شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر ناگويي خلقي (74/7=F، 012/0=P)، دلزدگي زناشويي (32/9=F، 007/0=P) و كيفيت زندگي (93/10=F، 004/0=P) زنان آسيب‌ديده از خيانت زناشويي مؤثر است؛ و اين تأثير در مرحله پيگيري پايدار بود. نتيجه‌گيري: با توجه به نتايج پژوهش مي‌توان از اين درمان به جهت افزايش انعطاف‌پذيري رواني و تأكيدي كه بر جنبه‌هاي انگيزشي و شناختي دارد براي كمك به زنان مواجه شده با خيانتي كه به دنبال بهبودي هستند، استفاده نمود.