مقايسه اثربخشي طرح‌واره درماني و تحليل رفتار متقابل بر كاهش تعارض زناشويي زوجين متقاضي طلاق

هدف: هدف اين پژوهش تعيين اثربخشي طرح‌واره درماني در مقايسه با تحليل رفتار متقابل بر تعارض زناشويي زوجين متقاضي طلاق صورت گرفت. روش پژوهش: پژوهش حاضر يك مطالعه نيمه تجربي با طرح پيش آزمون پس آزمون و گروه گواه با پيگيري دو ماهه بود. جامعه آماري همه افراد متاهل داراي اختلاف زناشويي شهر رشت در نيمه دوم سال 1397 بود كه به مراكز مشاوره، شوراهاي حل اختلاف و دادگاه خانواده مراجعه كرده بودند كه تعداد 40 نفر به صورت در دسترس  انتخاب و به صورت تصادفي در گروه آزمايش  طرح‌واره درماني ( 15 نفر)، گروه آزمايش درمان تحليل رفتار متقابل ( 15 نفر) و گروه گواه ( 15 نفر) كاربندي شدند. گروه ازمايش طرح‌واره درماني تحت مداخله بسته آموزشي يانگ و همكاران (2003) و گروه آزمايش تحليل رفتار متقابل تحت مداخله بسته درماني استوارت (1395) به مدت دوازده جلسه يك ساعتي قرار گرفتند. داده‌ها با استفاده از تحليل واريانس اندازه‌هاي مكرر تجزيه و تحليل شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه مداخله طرحواره درماني و تحليل رفتار متقابل بر تعارض زناشويي (125.23=F، 0.001=P) موثر است و اين تاثير در مرحله پيگيري پايدار است. نتايج آزمون تعقيبي شفه نشان داد بين دو گروه تحليل رفتار متقابل  و طرح واره درماني تفاوت معناداري در اثربخشي كاهش تعارضات زناشويي وجود دارد (0.05=P)؛ بنابراين تحليل رفتار متقابل تأثير بيشتري بر كاهش تعارضات زناشويي شركت كنندگان داشته است. نتيجه‌گيري: با توجه به نتايج پيشنهاد مي شود برنامه هاي درماني روان شناختي مانند درمان اثربخشي زوج‌درماني طرح‌واره محور و تحليل رفتار متقابل توسط درمانگران آموزش ديده به صورت برنامه هاي هفتگي آموزش داده شوند تا زمينه ارتقاء سطح رضايت زناشويي زوجين مهيا شود.