اثربخشي طرحواره درماني بر كيفيت زندگي دختران نوجوان داراي اختلال شخصيت مرزي

هدف: هدف اين پژوهش تعيين اثربخشي طرحواره درماني با سه روش فنون شناختي، تجربي و رفتاري بر كيفيت زندگي نوجوانان داراي اختلال شخصيت مرزي بود. روش پژوهش: پژوهش حاضر طرح عاملي آزمايشي واقعي با پيش آزمون و پس آزمون همراه با مرحله پيگيري 2 ماهه بود. جامعه آماري پژوهش حاضر شامل تمامي بيماران نوجوان دختر در بازه سني 15 تا 17 و مبتلا به اختلال نشانگان مرزي كلينيك درماني پيوند بخش عمومي شهر بجنورد در سال 1400-1399 بودند كه با استفاده از روش نمونه‌گيري تصادفي ساده تعداد 40 نفر از آنان انتخاب و در سه گروه آزمايش فنون شناختي، تجربي و رفتاري (هر گروه 10 نفر) و يك گروه گواه (10 نفر) جايگزين شدند. گروه هاي‌ آزمايش تحت بيست جلسه 90 دقيقه اي طرحواره درماني با فنون شناختي، تجربي و رفتاري يانگ و همكاران (2003) قرار گرفتند؛ اما گروه گواه هيچ‌گونه مداخله‏اي دريافت نكرد و در ليست انتظار باقي ماند. ابزارهاي پژوهش پرسشنامه ويژگي‌هاي شخصيت مرزي كريگ و همكاران (2005) و پرسشنامه كيفيت زندگي توسط وار و شوربون (1992) بودغ داده‌ها با استفاده از تحليل واريانس با اندازه‏گيري مكرر تحليل شد. يافته ها: نتايج نشان داد طرحواره درماني با فنون سه گانه شناختي، تجربي و رفتاري در افزايش كيفيت زندگي (56.704=F، 0.001=P) و ابعاد عملكرد جسمي (20.950=F؛ 0.001=P)، محدوديت سلامت جسماني (20.484=F؛ 0.001=P)، درد بدني (21.135=F؛ 0.001=P)، سلامت عمومي (9.900=F؛ 0.001=P)، سرزندگي (8.290=F؛ 0.001=P)، عملكرد اجتماعي (13.027=F؛ 0.001=P)، محدويت مشكلات هيجاني (7.036=F؛ 0.001=P) و بهزيستي هيجاني (8.252=F؛ 0.001=P)  موثر است و اين تاثير در مرحله پيگيري پايدار بود (0.05 P). نتيجه‌گيري: بر اساس نتايج پژوهش حاضر، مي توان گفت كه طرحواره درماني مي تواند به عنوان يك شيوه درماني بر اساس فنون سه گانه شناختي، تجربي و رفتاري براي افزايش كيفيت زندگي دختران نوجوانان مبتلا به اختلال شخصيت مرزي در مراكز درماني به كار برده شوند.