اثربخشي معنادرماني بر افسردگي و ويژگي‌هاي روان‌شناختي مثبت سالمندان

دوران سالمندي در مقايسه با ديگر دوره‌هاي زندگي زمان مناسبي براي يافتن معنا و رشد شخصي است. وجود معنا در زندگي سالمندان عامل مهمي براي ادامه زندگي آنها است و معنايابي در زندگي، نقش مهمي در بهداشت رواني دوران سالمندي و كيفيت زندگي آنان دارد. بنابراين اين پژوهش با هدف بررسي اثربخشي معنادرماني بر افسردگي و ويژگي‌هاي روان‌شناختي مثبت سالمندان شهر اصفهان انجام شد. روش پژوهش نيمه آزمايشي با طرح پيش‌آزمونپس‌آزمون و پيگيري با گروه گواه بود. جامعه پژوهش شامل كليه سالمندان بالاي 60 سال شهر اصفهان بود. در ابتدا دو مركز از ميان كانون بازنشستگان دبيران آموزش و پرورش انتخاب و بر اساس ملاك‌هاي ورود و خروج، تعداد 40 سالمند به صورت هدفمند انتخاب و در دو گروه آزمايش و گواه به نسبت برابر (20 نفر) به صورت تصادفي جايگزين شدند. گروه آزمايش 11 جلسه 90 دقيقه‌اي تحت آموزش معنادرماني قرار گرفتند و گروه گواه هيچ مداخله‌اي دريافت نكرد. ابزار گردآوري داده‌ها مقياس‌هاي افسردگي سالمندان ياساويچ و همكاران و ويژگي‌هاي روان‌شناختي مثبت رشيد بود. تحليل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار تحليل آماري SPSS نسخه 23 انجام شد. نتايج تحليل كواريانس تك متغيري نشان داد معنادرماني سبب بهبود افسردگي و ويژگي‌هاي روان‌شناختي مثبت سالمندان مي‌شود (0.05 P). بر اساس يافته‌هاي اين پژوهش مي‌توان از معنادرماني به عنوان يك روش مؤثر در كلينيك‌هاي مشاوره و روان‌شناسي جهت داشتن احساس خوب روان‌شناختي و در نتيجه كاهش احساس پوچي و افسردگي سالمندان استفاده نمود.