بهينه‌سازي فني اقتصادي مجموعه روسازي آسفالتي و اساس تثبيت‌شدۀ مطالعۀ موردي محور اردكان-نائين

هدف مطالعۀ حاضر تعيين درصد مناسب تراشۀ آسفالت و سيمان در مخلوط‌هاي اساس تثبيت‌‌شده با سيمان است به‌گونه‌اي كه عامل دوام و اقتصادي بودن روسازي، هم‌زمان درنظر گرفته شوند. ازاين‌رو مقاومت فشاري و كششي در درصدهاي مختلف RAP شامل 0%، 40%، 60% و 80% و در درصدهاي مختلف سيمان شامل 3%، 5% و 7% به‌دست آورده شد. درادامه روسازي تحت بار استاندارد 10، 20، 35 و 50 ميليون ESALs، تعيين ضخامت شد. با برقراري رابطه بين درصد تراشۀ آسفالت، درصد سيمان، عدد شاخص حساسيت رطوبتي (TSR) به‌عنوان يك پارامتر مؤثر در دوام، و هزينه‌ي اجراي روسازي در بارهاي مختلف، معادلۀ هم‌زمان هزينۀ دوام روسازي تشكيل گرديد. نهايتاً براساس تكنيك بهينه‌سازي ميزان درصد بهينۀ تراشۀ آسفالت و سيمان در مخلوط‌ها به‌منظور دست يابي به دوام مورد انتظار (70  (TSR=تعيين گرديد. بر اين اساس جواب بهينۀ تابع هزينه كه تابعي از سطح بارگذاري است، در مقدار 29.6 درصد تراشۀ آسفالت، 4.16 درصد سيمان و در حداقل سطح بارگذاري حاصل شد. از نتايج مقالۀ فوق مي توان با تقريب مناسبي در طرح سازه اي روسازي بادوام و اقتصادي حاوي اساس تثبيت‌شده با سيمان و مقادير مختلف تراشۀ آسفالت بهره برد.