اثرات هشت هفته تمرين هوازي بر كاينورنين و بيان ژن و پروتئين گيرنده آريل هيدروكربن بافت قلب موش‌هاي صحرايي نر

هدف: شناخت سازوكارهاي سلولي مولكولي قلب به منظور پيشگيري و درمان بيماري‌هاي قلبي عروقي ضروري به نظر مي‌رسد. هدف از پژوهش حاضر بررسي تأثير تمرين هوازي بر كاينورنين و بيان ژن و پروتئين گيرنده آريل هيدروكربن (AHR) بافت قلب موش‌هاي صحرايي نر نژاد ويستار بود. مواد و روش‌ها: مطالعه حاضر از نوع تجربي است كه تعداد 12 سر موش صحرايي نر نژاد ويستار تهيه و بعد از سازگاري با محيط به 2 گروه: كنترل و تمرين تقسيم شدند. سپس موش‌هاي صحرايي گروه تمرين به مدت هشت هفته، 5 جلسه در هفته، با سرعت فزاينده بين 10 تا 26 متر بر دقيقه، تمرين دويدن بر روي تردميل را اجرا كردند. پس از بافت برداري و استخراج RNA و تهيه Cdna، از روش پي‌سي‌آر جهت اندازه‌گيري بيان ژن آريل هيدروكربن و از روش الايزا براي اندازه‌گيري بيان پروتئين AHR و كاينورنين استفاده شد. يافته‌ها: نتايج آزمون تي مستقل نشان داد كه تمرين هوازي منجر به كاهش معنادار بيان پروتئينAHR (0.001=P) و متابوليت كاينورين (0.003=P) شده است، اما در سطح بيان ژن Ahr تغيير معناداري مشاهده نشد. نتيجه‌گيري: با توجه به تاثير مثبت تمرين هوازي بر عملكرد قلب و كاهش AHR كاينورنين توسط اين نوع تمرين، به نظر مي‌رسد كاهش سطح فعاليت اين مسير پيام‌رساني، براي بهبود عملكرد قلب در شرايط عادي، مناسب است.