ضرورت تأمين امنيت جمعي در منطقه خليج‌فارس با نگاه به روابط جمهوري اسلامي ايران و عربستان سعودي

خليج‌فارس يكي از راهبردي‌ترين مناطق جهان است كه وجود منابع بزرگ نفت و گاز و موقعيت راهبردي، اهميت آن را براي قدرت‌هاي منطقه‌اي و فرامنطقه‌اي دوچندان كرده است. از قرن‌هاي متمادي، منطقه، شاهد رقابت و چالش بين قدرت‌هاي منطقه‌اي (ايران و عربستان) و فرامنطقه‌اي براي گسترش حضور و نفوذ خود بوده است. در دوران تسلط 150ساله پرتغالي‌ها (1660-1510) و انگليسي‌ها حفظ و كنترل منطقه خليج‌فارس برعهده آنان بود و با خروج نيروهاي انگليسي در سال 1971، امريكا نقش ضامن امنيتي خليج‌فارس را برعهده گرفت و با سامانه‌هاي امنيتي و ارائه ترتيبات منطقه‌اي همانند شوراي همكاري خليج‌فارس نتوانست به امنيت پايدار خليج‌فارس كمك كند و اين درحالي است كه اين منطقه حساس به‌دليل موقعيت و ويژگي‌هاي خود همواره نيازمند صلح و امنيت پايدار و دائمي بوده است. اين پژوهش به‌دنبال آن‌ است ضمن تبيين ضرورت تأمين امنيت در منطقه خليج‌فارس، نظام امنيتي مطلوب را كه همان امنيت دسته‌جمعي واحد، هماهنگ، منسجم و بومي(درون‌زا) است، معرفي و اصول و ملاحظات حاكم بر مذاكرات و روابط جمهوري اسلامي ايران و عربستان سعودي براي ايجاد امنيت پايدار در منطقه خليج‌فارس را برشماري نمايد.