تقارب محتوايي آموزه هاي عرفان اسلامي و روانشناسي فردي آدلر

چالش بين درمانگر و مراجعان مذهبي در روان شناسي مسأله اي كاملاً جدي است كه به جهت اختلاف در بينش و نحوه نگاه به خداوند، انسان و جهان بين درمانگر و مراجع به وجودمي آيد. ديدگاه ناباورانه درمانگر به مسائل معنوي و حقايق مذهبي، حجاب ضخيمي از بي اعتمادي را در بين او و مراجعان مذهبي مي گستراند كه روند درمان را تحت تأثير قرارمي دهد. روان شناسي فردي آدلر از جمله مكاتب مهم در روان شناسي است كه به ديدگاه معنوي و مذهبي مراجعان اهميت مي دهد. در روان شناسي آدلري، همت و اراده، همنوع انساني، عشق و محبت و برخي شاخصه هاي ديگر وجوددارد. همين مفاهيم در عرفان اسلامي از ترقي و ساحت وجودي خاصي برخوردار است. اين زمينه مشترك بين روان شناسي فردي آدلر و عرفان اسلامي مسئله قابل توجهي است كه ضرورت پژوهش در تقارب محتوايي آموزه هاي روان شناسي و عرفان اسلامي را ايجاب مي كند. پژوهش حاضر كه به روش تحليلي توصيفي سرانجام يافته است؛ دستاوردش استخراج پاره اي افكار مركزي در دو ساحت روان‍‌شناسي آدلري و عرفان اسلامي بوده است. وجود چنين مباحثي ظرفيت عرفان اسلامي را در ساحت درمانگري به خوبي نشان مي دهد.