مقايسه تطبيقي برداشت مولانا از حجاب و برداشت هايدگر از حقيقت

حقيقت داراي جايگاه محوري در فلسفه است و اساساً فيلسوف مي‌خواهد به عمق يك پديده بنگرد. مي‌توان گفت در طول تاريخ فلسفه، تلاش تمامي مكاتب، فيلسوفان و انديشمندان معطوف به مسئله حقيقت بوده است. هدف از انجام اين پژوهش، مقايسه‌اي تطبيقي ميان انديشه مولانا جلال‌الدين و مارتين هايدگر در مورد مفاهيم حقيقت و حجاب است. تلاش هايدگر در مبحث حقيقت، اين است كه پديده آغازين و بنيادين حقيقت را زنده كند و آن را به گونه جديدي تفسير نمايد. مولانا حقيقت انسان را از منظر عرفاني مي‌نگرد؛ از نظر مولانا، والاترين انحاي بودن، وصال به حقيقت مطلق است و وصال به حقيقت، جز به واسطه عشق و از راه كنار زدن حجابها ممكن نيست. روش بررسي در اين پژوهش، روش كتابخانه‌اي مي‌باشد. يافته‌ها نشان مي‌دهد برداشت هايدگر از حقيقت به معناي ناپوشيدگي و آشكارگي، بيشترين نزديكي را به مفهوم حجاب و حجاب افكني در انديشه عرفاني مولانا دارد.