تعيين عوامل مؤثر بر تعداد روزهاي اقامت بيمار با استفاده از مدل هاردل

مقدمه: روش‌هاي آماري متفاوتي براي شناسايي عوامل مؤثر در افزايش و كاهش مدت اقامت بيماران وجود دارد كه هريك مزايا و معايبي دارند. اين مطالعه با هدف شناسايي عوامل تأثيرگذار بر مدت اقامت بيمار در يك بيمارستان منتخب با استفاده از مدل‌هاي شمارشي موجود و مقايسه آن‌ها با مدل هاردل به عنوان يك مدل جديد انجام شد. روش بررسي: مطالعه توصيفي تحليلي حاضر، به صورت مقطعي و گذشته‌نگر در بيمارستان منتخب شهر اصفهان در سال ۱۳۹۸ انجام گرفت. با استفاده از مدل‌هاي شمارشي پواسن و هاردل (دوجمله‌اي و پواسن) تأثير هريك از ويژگي‌هاي دموگرافيك بيماران بستري و دلايل مراجعه آنان بر مدت اقامتشان تحليل شد. نيكويي برازش مدل‌ها و مقايسه آن‌ها با استفاده از آماره انحراف انجام گرفت. يافته ها: ميانگين تعداد روزهاي بستري بيماران ۸/۸٩ روز و ميانه آن ۳ روز بود. از ميان سه مدل، مدل هاردل دو جمله‌اي مناسب تشخيص داده شد كه در آن مقدار ثابت و متغيرهاي سن، بيمه‌هاي تأمين اجتماعي و آزاد، مراجعين از اورژانس بيمارستان و ۱۱۵ و دلايل مراجعه به بيمارستان اعصاب و روان، چشم و ارتوپدي معني‌دار بودند. با تغيير نوع بيمه از مرجع ساير بيمه‌ها به بيمه تأمين اجتماعي، متوسط روزهاي بستري به اندازه ٠/۰٨٨ واحد كاهش يافت و براي بيمه‌هاي آزاد اين كاهش ٠/٥٣٩ واحد بود. بحث و نتيجه‌گيري: با توجه به مقدار آماره انحراف براي مدل‌هاي پوآسن، هاردل پوآسن و هاردل دوجمله‌اي منفي، مدل هاردل دوجمله‌اي منفي براي تحليل اين داده‌ها نسبت به دو مدل ديگر مناسب‌تر است.