ارزيابي جواز اشتغال به سرگرمي در فقه اماميه

دراسة جواز الاشتغال بالنشاط التر فيهي في فقه الإماميّة

در اين نوشتار، ضمن تبيين جايگاه اشتغال به سرگرمي از ديدگاه روانشناسي، به بررسي اقتضائات فقهي اين موضوع پرداخته شده و‌ حكم جواز اشتغال به آن استنباط مي‌شود؛ از نگاه استدلالي، اولاً منعي در خصوص سرگرمي در ادله يافت نمي‌شود؛ ثانياً عناوين لهو و لعب بر آن منطبق نمي‌شوند تا صغراي استدلال منع از سرگرمي را فراهم آورند. خصوصاً كه ممنوعيت مطلق لهو و لعب مورد ترديد بوده و كبراي استدلال غيرقابل اثبات است. از سوي ديگر، برخي ادلۀ نقلي و مؤيدات عقلي، علاوه بر جواز اشتغال به سرگرمي، بر مطلوبيت آن دلالت دارند.

فاقد چكيده لاتين