نقدي بر پنداره عدم تغليظ ديه در موارد قتل خطايي در ماه هاي حرام

نقد علي نظر يّة عدم تغليظ الدية في موارد القتل الخطئي في الاشهر الحرم

اين نوشتار به بررسي حكم مشهور فقها به ديۀ مُغَلَّظه (به معناي يك ديه و ثلث آن) در قتل خطا در ماه‌هاي حرام پرداخته و ديدگاه فاضل هندي و برخي پژوهشگران معاصر در اين زمينه را به نقد مي‌كشد. دستۀ دوم، با استناد به ادله‌اي چون: امضايي و موقتي بودن ديات، خدشۀ سندي و دلالي روايات، نبود سنت نبوي و روايات متواتر، مدركي بودن اجماع، تنقيح مناط و نداشتن قصد هتك، اصل برائت و قاعدۀ درأ، حكم مشهور را به نقد كشيده‌اند. بحث حاضر به بررسي و نقد اين ادله پرداخته و اشكالات اين قول را بررسي نموده و به اين نتيجه مي‌رسد كه ادلۀ آن، از استحكام كافي برخوردار نيست. از سوي ديگر، با توجه به اطلاق روايات، تصريح رواياتِ خاص و اجماع، تغليظ ديه در موارد قتل خطايي در ماه‌هاي حرام، امري تعبدي و قابل اثبات و پذيرش است.

فاقد چكيده لاتين