تجارت بدافزارها از منظر فقه امامي

تجارة البر مجّيات الخبيثة من منظر الفقه الإمامي

واژۀ بدافزار به مجموعه كدها و برنامه‌هاي مخربي اطلاق مي‌شود كه توسط طراحان آنها به منظور ايجاد آلودگي، جاسوسي، سرقت يا تخريب اطلاعات ديگر برنامه‌ها يا سيستم‌هاي رايانه‌اي توليد مي‌شود. ماهيت خرابكارانۀ بدافزار‌ها رويكردي سلبي را در اذهان ايجاد مي‌كند، اما با توجه به تنوع كاربري، حكم فقهي تجارت آنها در شرايط متفاوت متغير است. در يك نگاه واقع‌گرايانه و با عنايت به روايات موجود در مسألۀ «بيع سلاح»، فروش بدافزار به شيعيان و غير شيعيان، قابل ارزيابي است. فروش اين برنامه‌ها به غير شيعيان، به عنوان يكي از تسليحات جنگ سايبري قابل ارزيابي است و حتي در اين ميان، مي‌توان بين اهل كتاب و مسلمانان غير شيعه و حتي غير مسلماناني كه اهل كتاب نيستند، قائل به تفصيل در حكم شد. در خصوص فروش بدافزار به شيعيان، با عنايت به جهت و انگيزۀ طرفين، فروض مختلفي متصور است، به گونه‌اي كه هرگاه جهت فروش، ميان طرفين، بر امري حلال تعلق گيرد، مباح و حتي در شرايطي با استناد به پاره‌اي قواعد، واجب كفايي است. اما چنانچه جهت حرام بدافزار مدّ نظر باشد، حكم مسأله، حرمت است. البته در صورتي كه فروشنده صرفاً از استفادۀ حرام خريدار اطلاع دارد، ولي قصد استفادۀ حرام ندارد، حكم به آن وضوح نيست. حكم وضعي آن نيز در موارد جواز تكليفي و حرمت، صحت است و از اين جهت تفاوتي وجود ندارد.

فاقد چكيده لاتين