روش شناسي مطالعات اسلامي، اجتماعي و جمعيتي از منظر ابوريحان بيروني

ابوريحان محمد‌بن احمد بيروني، از بزرگ‌ترين دانشوران و انديشمندان قرون چهارم و پنجم هجري به‌شمار مي‌رود. وي در سال 973م ديده به جهان گشود و احتمالا پس از 1050م به ديار حق لبيك گفت. آثار و تاليفات وي طيف بسيار وسيعي از دانش‌ها و معارف را در‌بر مي‌گيرد و شمار آنها، بالغ بر يكصد و پنجاه كتاب و رساله مي‌باشد كه از ميان آنها، كتاب «تحقيق ماللهند» وي از نظر مسايل جامعه‌شناسي و مردم‌شناسي و ازجمله موضوع رشد جمعيت، در خور توجه و تامل است. با توجه به اهميت و جايگاه ابوريحان بيروني در تاريخ علمي ايران و حتي جهان و همچنين، ابعاد مختلف دانش وي، كه بحث‌هاي اجتماعي و جمعيتي را نيز شامل مي‌شود، در اين مقاله با روش توصيفي تحليلي و استفاده از اسناد و مدارك معتبر، به‌عنوان ابزار به‌دنبال پاسخ به اين سوال هستيم كه انديشه‌هاي اجتماعي و جمعيتي ابوريحان بيروني كدام‌اند؟ براي پاسخ به اين سوال، در اين مقاله پس از بررسي زندگي‌نامه، تاليفات و تحصيلات و همچنين روش‌شناسي وي، به مهم‌ترين انديشه‌هاي اجتماعي و جمعيتي وي اشاره شده است.