مدارا و رفق در تربيت اعتقادي فرزندان از منظر فقه اهل بيت (ع)

تربيت اسلامي ساحت هاي مختلفي دارد كه تربيت اعتقادي يكي ازمهمترين اين ساحات است. اعتقادات بخشي از دين اسلام را تشكيل مي دهند و پايه و اساس بخش هاي ديگر اسلام است در صورتي فرد به دستور هاي اخلاقي، احكام و عبادات ملتزم خواهد بود كه عقيده كامل و صحيح داشته باشد. تربيت اعتقادي عبارت است از: فرآيند آموزش اعتقادات به متربي و مجموعه اقدامات براي شكل دهي به نظام باورها،اقناع فكري و پذيرش قلبي و التزامي دروني از سوي مربي.آموزش عقايد و باورمند سازي بدون رعايت رفق و مدارا امكان‌پذير نيست، بلكه امكان دارد نتيجه معكوس ببار آورد؛ زيرا آنچه در تربيت اعتقادي صورت مي‌گيرد با بينش، اقناع فكري و ايجاد گرايش و پذيرش قلبي متربي مرتبط بوده و طبيعي است هرگونه اقدامي در اين راستا بايد به دور از تحميل و فشار و همراه با رفق و مدارا باشد. اين نوشتار در صدد پاسخ به اين سوال مي باشد كه والدين درتربيت اعتقادي فرزندان نسبت به رعايت رفق و مدارا چه وظيفه اي دارند؟ و حكم رفق و مدارا از نظر شرع مقدس اسلام در تربيت اعتقادي وجوبي است يا استحبابي؟ اين پژوهش در قالب روش توصيفي،تحليلي و اجتهادي با محوريت منابع روايي اثبات مي كند كه والدين در تربيت اعتقادي فرزندان بايد رفق و مدارا را رعايت بكند رفق و مدارا در تربيت، بذاته منافاتي با مراتبي از قاطعيت در بعضي از مراحل تربيت ندارد، بلكه اصل اوّلي اين است كه با وجود ايستادگي و پايبندي به قوانين، نرمش و انعطاف جريان داشته باشد.