بازكاوي نقش گزاره هاي تاريخي در نقد محتوايي احاديث

تاريخ و حديث دو دانش بنيادين ، درهم تنيده و تاثيرگذار در فهم معارف ديني مي باشد ، قرآن و روايات به عنوان دو منبع اصلي فهم دين مشتمل برگزارشهاي فراوان تاريخي است به گونه اي كه بدون مراجعه به آن فهم خيلي از نقل هاي تاريخي صحيح ممكن نيست ، داستانهاي انبياء ، اقوام گذشته و بسياري از حوادث در پرتو وحي و كلام معصومان به ما رسيده است ، كتب تاريخي به تدريج به صورت دانشي مستقل شكل گرفت و فراتر از دائره قرآن و حديث شد . اين دانش ارزشمند به مدد فهم حديث و تشخيص روايات سره از ناسره آمد و خود منبعي براي نقد و بررسي احاديث شد . سال وفات و تولد راويان ، زمان حوادث طبيعي مانند زلزله و سيل ، حوادث و وقايعي مانند جنگ و صلح و ديگر گزارش هاي تاريخي بستري براي تشخيص روايات معتبر و حذف روايات فاقد اعتبار و رفع تناقض بين احاديث شد سنجش احاديث با تاريخ در كنار معيارهاي كليدي مانند عرضه بر قرآن و سنت ، اجماع ، عقل ، يافته هاي قطعي علمي و .....به تنهايي معياري مستقل محسوب مي شود كه بايستي با رعايت ضوابط و تحفظ بر صيانت حداكثري از حديث مورد بررسي قرار گيرد .