روابط ساختاري بين بي تفاوتي سازماني، فضيلت سازماني، عدالت سازماني وكيفيت زندگي كاري كاركنان ادارات كل ورزش و جوانان استان هاي شمال غرب ايران

هدف مطاله حاضر تعيين روابط ساختاري بين بي تفاوتي سازماني، فضيلت سازماني، عدالت سازماني و كيفيت زندگي كاري كاركنان ادارات كل ورزش و جوانان استان هاي شمال غرب ايران بود. روش پژوهش توصيفي همبستگي (مدل يابي معادلات ساختاري) بود و جامعه آماري شامل 204 كارمند رسمي شاغل ادارات كل ورزش و جوانان استان هاي شمال غرب ايران (آذربايجان شرقي، 86 نفر، آذربايجان غربي، 57 نفر و اردبيل،61 نفر)، طبق آمار سال 1399 بود. براساس روش كل شمار، همه 204 كارمند(134 مرد و 65 زن) به عنوان نمونه آماري انتخاب شدند كه پرسشنامه هاي بي تفاوتي سازماني دانايي فرد و همكاران (1389)، فضيلت سازماني كامرون و همكاران(2004)، كيفيت زندگي كاري والتون (1973)، و عدالت سازماني نيهوف و مورمن(1993)، را تكميل كردند. از نرم افزارهاي (Spss 24) و (Amos26)، جهت تحليل و مدل يابي بهره گرفته شد. يافته ها نشان داد اثرات فضيلت سازماني بر بي تفاوتي سازماني(25/0 b=)، (005/0p=)، كيفيت زندگي كاري بر بي تفاوتي سازماني(31/0 b=)، (001/0p=)، و در نهايت تاثير عدالت سازماني بر بي تفاوتي سازماني (37/0 b=)، (001/0p=)، منفي و معني دار بود. همچنين شاخص هاي بدست آمده از برازش مدل، مطلوبيت مدل تحقيق را تاييد كردند. به نظر مي رسد مديران از طريق ارتقاء فضيلت سازماني و بهبود برنامه هاي كيفيت زندگي كاري و عدالت سازماني، مي توانند زمينه هاي بروز بي تفاوتي سازماني كاركنان را كاهش دهند.