مروري بر ساختار شيميايي، كاربرد و روش‌هاي شناسايي چسب‌هاي كازئيني در آثار تاريخي

كازئين يكي از پروتئين‌هايي است كه همواره رد و نشان استفاده از آن در آثار تاريخي ديده‌شده است. كازئين را از شير پستانداران به‌خصوص شير گاو استخراج كرده و در كاربردهاي هنري همانند: بست نقاشي، آهار كاغذ، پوشش‌‌دهي چوب‌‌ها، افزودني در ملاط‌‌هاي گچي و يا به‌عنوان چسب در حوزه حفاظت و مرمت استفاده مي‌‌شود. هدف از انجام اين پژوهش معرفي كاربرد‌‌هاي كازئين، نحوه ساخت اين ماده به‌عنوان چسب، ساختارشناسي كازئين و درنهايت معرفي روش و آناليز‌‌هاي شيميايي براي شناسايي اين ماده طبيعي در آثار تاريخي است. طبق يافته‌‌هاي اين پژوهش مشخص گرديد: الف: تركيب مناسب براي ساخت اين نوع چسب از كازئين، آهك هيدراته، اكسيد‌‌هاي سديم و اكسيد سيليكات، نمك‌‌هاي فلزي و آب است ب: ساختار كازئين بيشتر به‌صورت كروي بوده و داراي بخش آب‌دوست و آب‌گريز است كه باعث ايجاد ضدآبي در برخي از آثار تاريخي مانند نقاشي مي‌‌شود ج: آناليز‌‌هاي دستگاهي مانند طيف‌سنجي رامان، كروماتوگرافي گازيطيف‌سنجي جرمي (GCMS)، كروماتوگرافي لايه‌نازك (TLC) و روش‌‌هاي شيمي تر (آزمون نقطه‌‌اي) مانند آزمون نين هيدرين و آزمون بيوره در جهت شناسايي پروتئين به‌خصوص كازئين بيشترين كاربرد را دارد.