بررسي نقش ميانجي سلامت رواني در رابطۀ بين مؤلفه‌هاي رهبري پدرسالارانه با عملكرد شغلي

هدف اين پژوهش بررسي نقش ميانجي سلامت رواني در رابطۀ بين مؤلفه‌هاي رهبري پدرسالارانه با عملكرد شغلي در ميان كاركنان دانشگاه لرستان بود. طرح پژوهش رابطه‌اي و از نوع توصيفي همبستگي است. جامعه شامل كليۀ كاركنان دانشگاه لرستان در سال تحصيلي 1396 به تعداد 575 نفر بود. نمونۀ آماري 234 نفر بود و به روش طبقه‌اي با حجم متناسب انتخاب شد. براي جمع‌آوري داده‌ها از پرسشنامه‌هاي رهبري پدرسالارانۀVivian, Sheer, 2012)) عملكرد شغلي(Paterson, 1970) وسلامت رواني(Goldberg Hillier, 1979) استفاده شد. براي تجزيه و تحليل داده‌ها از روش مدل‌يابي معادلات ساختاري و از روش آزمون سوبل براي بررسي معناداري اثر غيرمستقيم فرضيه‌هاي ميانجي استفاده شد. نتيجۀ پژوهش نشان داد كه از ميان مؤلفه‌هاي رهبري پدرسالارانه، رابطۀ رهبري مستبدانه با عملكرد شغلي پايين(0.262=β)، رابطۀ رهبري خيرخواهانه (0.288=β) و رهبري اخلاقي(0.186=β) با عملكرد شغلي بالا مي باشد. رابطۀ رهبري مستبدانه با سلامت رواني پايين(0.248=β)، رابطۀ رهبري خيرخواهانه(0.175=β) و رهبري اخلاقي(0.452=β)با سلامت رواني بالا مي‌باشد. رابطۀ سلامت رواني(0.298=β)با عملكرد شغلي بالا مي‌باشد. اثر غيرمستقيم رهبري مستبدانه بر عملكرد شغلي(0.073=β) توسط متغير ميانجي سلامت رواني(0.335=β)تبيين شد. اثر غيرمستقيم رهبري خيرخواهانه بر عملكرد شغلي(0.052=β) توسط متغير ميانجي سلامت رواني(0.034=β) تبيين شد و اثرغيرمستقيم رهبري اخلاقي(0.134=β) توسط متغير ميانجي سلامت رواني(0.32=β)تبيين شد.