الگوي شايستگي‌هاي مدرسان آموزش مجازي در ايجاد يادگيري خودراهبر فراگيران

هدف از پژوهش حاضر ارائه الگوي شايستگي مدرسان آموزش مجازي در ايجاد يادگيري خود راهبر در فراگيران است. روش پژوهش حاضر از نوع كيفي بود كه به‌صورت پديدارشناسي در نيمسال دوم تحصيلي( 1400 1399)انجام شد. جامعه موردمطالعه تعداد 100نفراز اعضاي هيئت‌علمي و مدرسان حوزه علوم تربيتي و روان‌شناسي تربيتي دانشگاه‌هاي( دولتي و پيام نور) بودند. ابزار مورداستفاده، مصاحبه نيمه ساختاريافته بود كه از طريق مكاتبه و ارسال سؤالات از طريق ايميل به گردآوري اطلاعات مربوطه پرداخته شد. مشاركت‌كنندگان پژوهش 15 نفر اعضاي هيئت‌علمي بودند كه با اين تعداد داده‌ها به اشباع رسيد. تجزيه‌وتحليل داده‌ها با استفاده از تحليل مضمون صورت گرفت. بر اساس تحليل مضمون انجام‌شده تعداد 19 مضمون پايه و 5 مضمون سازنده مربوط به شايستگي مدرسان دوره‌هاي آموزش مجازي به دست آمد. يافته ها حاكي از آن است كه شايستگي‌هاي مدرسين آموزش مجازي شامل شايستگي‌هاي سواد اطلاعاتي(دانش فردي، دانش الگوهاي آموزشي، دانش فناوري، مهارت چارچوب فعاليتي، مهارت پياده‌سازي اصول آموزشي)؛ شايستگي‌هاي فردي(تفكر انتقادي، تفكر تحليلي، مسئوليت‌پذيري، مديريت زمان)؛ شايستگي‌هاي آموزشي(يادگيري مشاركتي، رويكرد شايستگي محور، رويكرد يادگيري مادام‌العمر، توجه به يادگيري سازنده گرايي) شايستگي اجتماعي(مهارت انطباق‌پذيري، مهارت تيم سازي مجازي، تعامل اثربخش با فراگيران ) و شايستگي‌هاي روان‌شناختي(خلاقيت و نوآوري، خودارزيابي،خودكارآمدي) در ايجاد يادگيري خودراهبرانه فراگيران تأثير بسزايي دارد.