بهبود مدل تصميم گيري اعتماد مبتني بر نظريه عدم قطعيت با استفاده از الگوريتم هاي تكاملي

فاقد عنوان

در سيستم‌هاي مديريت اعتماد، اعتماد به‌عنوان يك هدايت‌گر براي اعتمادكننده تعريف مي‌شود. اعتمادكننده در راستاي هدف خود، معتمدي را انتخاب مي‌كند كه داراي حداكثر درجه اعتماد و حداقل خطر باشد. در اين مقاله، يك مدل تصميم‌گيري اعتماد محاسباتي مبتني بر نظريه عدم قطعيت، بهبود يافته است. براي بهبود، مدل رياضي جديدي براي مسئله درجه اعتماد و حداقل خطر، با توجه به سطح اهداف اعتمادكننده و اولويت اجزاي اعتماد در زمينه مشخص تعريف مي‌شود. اين مدل با استفاده از الگوريتم‌هاي تكاملي حل مي‌شود و راه‌حل بهينه را كه مشخص‌كننده حداكثر درجه اعتماد و حداقل خطر است، توليد مي‌كند. سپس، درجه اعتماد و درجه خطر گزينه‌هاي معتمد، بر اساس ميزان انحراف منفي كه از راه‌حل بهينه دارند، محاسبه مي‌شوند. در نهايت، با توجه به درجه اعتمادپذيري و خطرپذيري اعتمادكننده، رتبه نهايي گزينه‌هاي معتمد محاسبه مي‌شود و گزينه معتمد با بالاترين رتبه به‌عنوان معتمد مناسب، انتخاب مي‌شود. براي ارزيابي و اعتبارسنجي صحت رفتار مدل، از مجموعه اي از سناريوهاي شبيه سازي استفاده شده است. نتايج شبيه‌سازي نشان مي‌دهد كه مدل پيشنهادي، معتمد را متناسب با زمينه، اولويت اجزاي اعتماد، سطح اهداف، درجه اعتمادپذيري و درجه خطر‌پذيري اعتمادكننده تعيين مي‌نمايد و راه‌حل بهينه‌اي كه توسط الگوريتم‌هاي تكاملي به‌دست مي‌آيد، معادل با بهترين راه‌حل است.

no abstract