اثربخشي آموزش برنامه ريزي عصبي-كلامي بر اهمال كاري تحصيلي و خودتنظيمي هيجاني دانش آموزان

هدف اصلي اين پژوهش تعيين اثربخشي آموزش برنامه ريزي عصبيكلامي بر اهمال كاري تحصيلي و خودتنظيمي هيجاني دانش آموزان بود. روش پژوهش نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون_ پس آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش شامل دانش آموزان در حال تحصيل در مقطع متوسطه اول منطقه 4 شهر تهران در سال تحصيلي 1401-1400 بودند كه با استفاده از روش نمونه گيري هدفمند تعداد 30 نفر انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و گواه (هر گروه 15 نفر) گمارده شدند. ابزارهاي اندازه گيري پرسشنامه اهمال كاري تحصيلي (APQ) (سولومون و راثبلوم، 1984) و پرسشنامه خودتنظيمي هيجاني (ERQ) (هافمن و كاشدن، 2010) بودند. آموزش برنامه ريزي عصبيكلامي بر اهمال كاري تحصيلي و خودتنظيمي هيجاني به مدت 10جلسه 60 دقيقه اي و هفته اي دو بار بر روي گروه آزمايش اجرا شد. نتايج تحليل كوواريانس چندمتغيري نشان داد كه آموزش برنامه ريزي عصبيكلامي بر كاهش اهمال كاري تحصيلي و افزايش خودتنظيمي هيجاني تأثير داشته است (0.05 P). از يافته هاي فوق مي توان نتيجه گرفت كه آموزش برنامه ريزي عصبي-كلامي موجب كاهش اهمال كاري تحصيلي و افزايش خودتنظيمي هيجاني دانش آموزان مي شود، لذا اجراي كارگاه هاي آموزشي مبتني بر اين مفاهيم در مدارس توصيه مي شود.