تحليلي بر استعداد شرم از منظر نظريه‌هاي دلبستگي و ذهني‌سازي

شرم هيجاني خودآگاه و ناتوان‌كننده است كه هم در جوار ديگران و هم در تنهايي تجربه مي‌شود. پژوهش‌هاي بسياري از رابطۀ ميان استعداد شرم، يعني گرايش به تجربۀ شرم در غياب محرك‌هاي متناسب، و آسيب‌شناسي رواني حكايت دارند. استعداد شرم ريشه‌هايي تحولي داشته و در اين باره ميان نظريه‌پردازان نامدار اتفاق نظر وجود دارد. فرض بر اين است كه ناايمني در دلبستگي و نقص در ظرفيت ذهني‌سازي، كه دست‌دردست هم و در بستر تجارب اوليۀ كودكي شكل مي‌گيرند، موجب كاشته شدن بذر استعداد شرم در فرد مي‌شوند. مقالۀ حاضر تلاشي است در راستاي يكپارچه‌سازي پيشينۀ نظري و پژوهشي دربارۀ رابطۀ استعداد شرم با سبك‌هاي دلبستگي و ظرفيت ذهني‌سازي، و طرح پيشنهاد‌هايي براي پژوهش‌هاي آينده در اين حيطه.