بررسي هرمنوتيك فلسفي مستشرق‌مداران

مستشرق‌مداران كه افق انديشه خويش را بر مدار مستشرقان گره مي‌زنند و مباني، روش‌ها و گرايش‌هاي آنان را جهت استنباط به‌كار مي‌بندند، هرمنوتيك فلسفي را نيز به جهت خوانش و فهم متون ارج نهاده و چشم‌انداز متن را به‌مثابه ديالوگ ابژه (متن) و سوژه (مفسر) و آميزش آن‌ها با پيش‌فرض‌هاي سلسله وار تاريخ‌مند و از جهتي گشوده مي‌نهند، ازاين‌رو در اين مقاله به روش توصيفي –تحليلي سعي شده است، نسبت آراء مستشرق مداراني چون سروش، شبستري، ابوزيد و فضل الرحمان در نسبت با هرمنوتيك فلسفي بيان گردد، كثرت معنايي متن و سياليت آن و به عبارتي نسبي‌گرايي شناختي آن را به نقد كشانيده و كاربست آن را توسط مستشرق‌مداران با سنت تفسيري اسلامي در فهم متون وحي ناسازگار دانسته است.