بررسي مؤلفه هاي مؤثر بر خودشيفتگي مديران دانشگاه پيام نور با تأكيد بر حالت نظارتي

فاقد عنوان

اين پژوهش با هدف طراحي و تبيين الگوي عوامل مؤثر بر خودشيفتگي مديران با تأكيد بر حالت نظارتي (مطالعه موردي مديران دانشگاه پيام نور) انجام شد. روش تحقيق در اين پژوهش آميخته و از لحاظ ماهيت، كاربردي است. جامعه آماري و حجم نمونه در بخش كيفي 8 نفر از خبرگان و متخصصان مديريت و در بخش كمي شامل كليه مديران مراكز و واحدهاي دانشگاهي پيام نور منطقه 5 (استان اصفهان، يزد، چهارمحال و بختياري) است كه تعداد آن­ها مجموعاً 168 نفر مي­باشد. با توجه به محدود بودن جامعه آماري، حجم نمونه برابر با جامعه آماري در نظر گرفته مي­شود . ابزار گردآوري داده‌ها مصاحبه نيمه‌ساختارمند و پرسشنامه محقق‌ساخته مي­باشد، تجزيه ‌و تحليل اطلاعات بخش كيفي براساس رويكرد نظريه داده‌‌بنياد (سه مرحله كدگذاري باز، محوري و گزينشي) و بخش كمي از روش‌هاي آمار استنباطي(تحليل عاملي‌تائيدي) انجام شد و مدل‌هاي پارادايمي و مفهومي ترسيم گرديد. با توجه به هدف اصلي پژوهش با استفاده از نرم افزارAMOS، ميزان تأثير اين عوامل بر خودشيفتگي مديران بررسي گرديد. سپس معنادار بودن تفاوت بارهاي عاملي (وزن­هاي رگرسيوني) با مقدار صفر ارائه شد. چون مقدار P محاسبه شده نشان داد از بين 16 عامل مؤثر بر خودشيفتگي مديران 3 عامل از 05/0 بزرگتر است، لذا با 95 درصد اطمينان مي‌توان گفت بار عاملي محاسبه شده براي اين 3 مولفه، معنادار نبوده و بر خودشيفتگي مديران دانشگاه­هاي پيام نور تاثيري ندارد. با حذف سه عامل مذكور مجدداً مدل مورد آزمون قرار گرفت و در نهايت الگوي عوامل مؤثر بر خودشيفتگي مديران طراحي گرديد.

no abstract