بررسي تبيين برنامه‌اي در دفاع از واقع‌ گرايي كورنل

Considering Program Explanation in Defense of Cornell Realism

واقع‌گرايي كورنل به‌صورت گسترده‌اي در متون فلسفي چند دهۀ اخير بحث و بررسي شده است. يكي از تأثيرگذارترين راهكارهاي دفاعي براي واقع‌گرايان كورنل در حوزۀ معرفت‌شناسي، نظريه‌اي است كه جكسون و پِتيت در دهۀ 90 ميلادي با عنوان «تبيين برنامه‌اي» ارائه داده‌اند. اين تبيين، نقش ويژگي‌هاي مرتبه بالايي مانند خصايص اخلاقي را در بهترين تبيين از جهان، به‌روش علمي و طبيعت‌گرايانه حفظ مي‌كند. در بخش نخست، به شرح اين تبيين پرداخته مي‌شود و سپس كاربرد آن در اخلاق پي گرفته مي‌شود. بخش دوم به بررسي انتقادهاي لايتر در استفادۀ واقع‌گرايان كورنل از تبيين برنامه‌اي اختصاص داده مي‌شود. در قسمت سوم، انتقاد ميلر بر مواضع لايتر و همچنين تبيين برنامه‌اي نقد و بررسي مي‌شود. اين جستار با بررسي دفاع نلسون از تبيين برنامه‌اي در برابر انتقاد ميلر به پايان مي‌رود.

Cornell realism has been widely discussed in contemporary literature of philosophy. Jackson and Pettit (1990) propose an influential defensive argument called “program explanation” pro-Cornell realism. This explanation bestows moral higher-order properties a place in the best explanation of the natural world. We begin by specification of the proposal and its explanatory role in moral endeavors. In part two, Leiter’s criticisms against program explanation will be assessed. In part three, we consider Miller’s criticisms against both Leiter’s argument as well as program explanation. We end by proposing a new defence of program explanation based on Nelson’s argument.