بررسي مقايسه اي تأثيرآموزش خانواده محور و بيمار محور برخودكارآمدي و عزت نفس بيماران مبتلا به ديابت نوع 2

A Comparative Study of the Effect of Family-centered and Patient-centered Education on Self-efficacy and Self-esteem of Patients with Type II Diabetes

مقدمه و هدف: با توجه به شيوع بالاي ديابت در دنيا و سير پيشرفت بيماري، عواملي از قبيل خودكارآمدي و عزت نفس يكي از موضوعات مهم در مديريت بيماري به شمار مي آيد. اين مطالعه با هدف مقايسه آموزش خانواده محور و بيمار محور برخودكارآمدي و عزت نفس بيماران مبتلا به ديابت نوع 2 انجام شد. مواد و روش ها: اين مطالعه نيمه تجربي بر روي 84 بيمار مبتلا به ديابت نوع 2 انجام شد. پرسشنامه هاي استاندارد خودكارآمدي در مديريت ديابت و عزت نفس كوپراسميت استفاده گرديد. نمونه ها پس از تخصيص تصادفي به دو گروه مداخله خانواده محور و بيمار محور در 7 جلسه آموزشي 45 دقيقه اي شركت كردند و يك ماه پس از پايان مداخله مجدد پرسشنامه ها تكميل گرديد و داده ها با استفاده از تجزيه و تحليل شد. SPSS آزمون هاي كاي اسكوئر و تي زوجي و مستقل در نرم افزار 20 يافته ها: شركت كنندگان قبل از مداخله از لحاظ ميانگين نمره خودكارآمدي و عزت نفس با يكديگر پس از انجام مداخله با وجود اين كه ميانگين نمره اين دو متغير . (p> اختلاف معناداري نداشتند( 0.05 در هر دو گروه افزايش يافته بود اما افزايش در گروه آموزش خانواده محور به طور معناداري بيشتر از گروه .(p< آموزش بيمار محور بود( 0.001 نتيجه گيري: نتايج حاكي از تأثير بيشتر آموزش هاي خانواده محور نسبت به بيمار محور در راستاي افزايش خودكارآمدي و عزت نفس بيماران مبتلا به ديابت است. در همين راستا پيشنهاد مي شود آموزش خانواده محور در ساير زمينه هاي مرتبط با ديابت نيز مورد بررسي قرار گيرد

Introduction: Given the progression and high prevalence of diabetes in the world, some factors, such as self-efficacy and self-esteem, are among the important issues in disease management. The present study aimed to compare the effects of family-centered and patient-centered education on the self-efficacy and self-esteem of patients with type II diabetes. Materials and Methods: This quasi-experimental study was performed on 84 patients with type 2 diabetes. Diabetes Management Self-Efficacy Scale (DMSES) and Coopersmith self-esteem inventory were used for data collection. Participants were randomly assigned to two groups receiving family-centered or patient-centered education in seven 45- minute training sessions. One month after the end of the intervention, the questionnaires were completed and the data were analyzed using Chisquare, as well as paired and independent t-tests in SPSS software (version 20). Results: Participants did not differ significantly in mean self-efficacy and self-esteem scores before the intervention (P> 0.05). After the intervention, although the mean score of these two variables had increased in both groups, the increase was significantly higher in the family-centered group, as compared to that in the patient-centered group (P<0.001). Conclusion: As evidenced by the obtained results, family-centered education is more effective than patient-centered education in the enhancement of self-efficacy and self-esteem of diabetic patients. In this regard, it is suggested that family-centered education be considered in other areas of diabetes